ბრუნო ლუდკე: მესამე რაიხის გამოგონილი მონსტრი თუ ყველაზე დიდი შეცდომა კრიმინალისტიკის ისტორიაში?

1944 წლის 8 აპრილს, ვენის ერთ-ერთ საპატიმროში, ლეტალური ინექციით მოკლეს კაცი, რომელსაც გერმანიის ისტორიაში ყველაზე სისხლიანი სერიული მკვლელის სახელი ჰქონდა. ბრუნო ლუდკე — 84 მკვლელობა, ათეულობით გაუპატიურება და 15-წლიანი ტერორი. თუმცა, დღეს ისტორიკოსები სვამენ კითხვას: იყო ის მართლა მკვლელი, თუ უბრალოდ გონებრივად ჩამორჩენილი ადამიანი, რომელმაც ნაცისტური პოლიციის „გაუმაძღარი“ ამბიციები საკუთარი სიცოცხლით დააკმაყოფილა?

ნადირობა „ბერლინელ მხეცზე“
ყველაფერი 1943 წლის 29 იანვარს დაიწყო, როდესაც ბერლინის მახლობლად, ტყეში, 59 წლის ფრიდა როსნერის ცხედარი იპოვეს. ქალი გაგუდული და გაუპატიურებული იყო. ომის ქაოსის მიუხედავად, ამ მკვლელობამ დიდი რეზონანსი გამოიწვია. პოლიციამ ეჭვმიტანილის ძებნა დაიწყო და მალევე მიადგა ადგილობრივ „გიჟ ბრუნოს“ — 35 წლის გიგანტური აღნაგობის კაცს, რომელსაც მეტსახელად „დუმბს“ (სულელს) ეძახდნენ.

ბრუნო ლუდკეს ინტელექტუალური კოეფიციენტი იმდენად დაბალი იყო, რომ ის პრაქტიკულად ბავშვის დონეზე აზროვნებდა. სწორედ აქედან იწყება კრიმინალური ისტორიის ყველაზე საეჭვო ნაწილი.

ფრანც ფრანცი: კარიერისტი „მონადირე“
საქმეს სათავეში ჩაუდგა კრიმინალ-კომისარი ფრანც ფრანცი. მან მალევე დაინახა ლუდკეში შანსი, რომელიც კარიერულ წინსვლას მოუტანდა. დაკითხვები არაადამიანურ პირობებში, ფსიქოლოგიური მანიპულაციით მიმდინარეობდა. ფრანცი ბრუნოს სთავაზობდა სიგარეტს, ტკბილეულს და თბილ მოპყრობას ყოველი „აღიარების“ სანაცვლოდ.

შედეგმა მოლოდინს გადააჭარბა: ლუდკემ დაიწყო არა მხოლოდ როსნერის, არამედ წლების წინ მომხდარი, გაუხსნელი მკვლელობების აღიარებაც. ის ყვებოდა დეტალებს, რომლებიც საზოგადოებისთვის უცნობი იყო, თუმცა მოგვიანებით გაირკვა, რომ ამ დეტალებს თავად გამომძიებლები კარნახობდნენ.

გეოგრაფიული აბსურდი
ლუდკეს მიერ „აღიარებული“ დანაშაულები მთელ გერმანიაში იყო გაფანტული: მიუნხენი, ჰამბურგი, ლაიფციგი, ბერლინი. კომისარი ფრანცი ამტკიცებდა, რომ ბრუნო ქვეყანაში ფეხით ან მატარებლებით „კურდღლად“ (ბილეთის გარეშე) მოგზაურობდა.

თუმცა, რეალობა სხვაგვარი იყო:

ალიბი: ბევრ დანაშაულის დღეს ბრუნო სამუშაოზე იმყოფებოდა, რასაც მისი დამსაქმებლები ადასტურებდნენ.

ინტელექტი: კაცს, რომელსაც საკუთარი სახლის მისამართის დამახსოვრება უჭირდა, პოლიციის ვერსიით, შეეძლო იდეალურად დაეგეგმა რთული ლოგისტიკური მარშრუტები და არ დაეტოვებინა არცერთი კვალი.

მტკიცებულებები: 84 მკვლელობიდან არცერთ შემთხვევაში არ იქნა ნაპოვნი დნმ (იმ დროისთვის სისხლის ჯგუფი), თითის ანაბეჭდი ან მოწმე, რომელიც მას დანაშაულის ადგილზე დაინახავდა.

რატომ არ შედგა სასამართლო?
ნაცისტური იდეოლოგიისთვის ბრუნო ლუდკე იყო „Untermensch“ (დაბალი რასის/ხარისხის ადამიანი). იმისთვის, რომ მსოფლიოს არ გაეგო, რომ „არიული გერმანიის“ გულში წლების განმავლობაში სერიული მკვლელი დათარეშობდა, ჰიმლერმა და პროპაგანდის მანქანამ საქმის გასაიდუმლოება გადაწყვიტეს.

მათ არ სურდათ საჯარო სასამართლო, სადაც ადვოკატი ადვილად დაამტკიცებდა ლუდკეს უდანაშაულობას მისი ფსიქიკური მდგომარეობის გამო. ამიტომ, ის გამოაცხადეს „საზოგადოებისთვის საშიშ ელემენტად“ და ვენის პოლიციის სამედიცინო ინსტიტუტს გადასცეს „ექსპერიმენტებისთვის“.

სიმართლის გამოაშკარავება
ომის შემდეგ, 1950-იან წლებში, ჟურნალისტმა შტეფან ლორანტმა დაიწყო გამოძიება. მან აღმოაჩინა, რომ ლუდკეს საქმეში არსებული ყველა „მტკიცებულება“ იყო ფალსიფიცირებული. კომისარი ფრანცი უბრალოდ უჩვენებდა ლუდკეს ფოტოებს და ეუბნებოდა: „ბრუნო, ხომ შენ მოკალი ეს ქალი?“, რაზეც შეშინებული ბრუნო პასუხობდა: „დიახ, ბატონო კომისარო“.

2020 წელს გერმანიის პრეზიდენტმა ოფიციალურად აღიარა, რომ ბრუნო ლუდკე იყო ნაცისტური იუსტიციის მსხვერპლი.

იდუმალება, რომელიც რჩება
თუ ბრუნო ლუდკე არ იყო მკვლელი, მაშინ ვინ იყვნენ ის ადამიანები, რომლებმაც 84 სიცოცხლე იმსხვერპლეს? ეს კითხვა დღემდე პასუხგაუცემელია. ბევრი მიიჩნევს, რომ გერმანიაში ომის დროს რამდენიმე სხვადასხვა სერიული მკვლელი მოქმედებდა, რომელთა დანაშაულებიც სისტემამ ერთ „მოსახერხებელ“ ფიგურას — ბრუნოს გადააბარა.

ლუდკეს ისტორია დღემდე რჩება კრიმინალისტიკის ყველაზე დიდ გამოცანად: იყო ის ისტორიაში ყველაზე წარმატებული მანიპულატორი მკვლელი, თუ უბრალოდ საწყალი კაცი, რომელმაც საკუთარი სიკვდილით სხვისი დანაშაულები გამოისყიდა?

ილია ბოჭორიშვილი

ვებგვერდის ადმინისტრატორი.

ამ პოსტის მოსაწონებლად საჭიროა ავტორიზაცია: click here